Contactgestoorde Asociale Rechercheurs

Binnenlands Bestuur beweert een kwalitatief platform te zijn voor ambtenaren en bestuurders in alle lagen van de overheid. Een site, betaald van onze belastingcenten, waar de overheid onomwonden duidelijk maakt dat zij niet in dienst van de burger staat. Integendeel, door u uit te sluiten van de doelgroep bevestigt de overheid dat zij óver ons spreekt, maar niet mét ons.  Hoewel ik niet tot de doelgroep behoor neem ik als betrokken burger regelmatig de moeite om me te verdiepen in de beweegredenen en denkwijze van onze overheid en haar dienaren. Elk bezoek en iedere analyse zorgt ervoor dat ik van pure verbazing headdeskend aan mijn bureau eindig. Verbazing omdat deze site me telkens weer doet beseffen dat de overheid mijn en uw grootste vijand is, waardoor de deuken op mijn tafelblad inmiddels niet meer zijn te tellen.

“Contactgestoorde Asociale Rechercheurs” verder lezen

Briefje aan Eric Wiebes

Geachte heer Wiebes,

Vanaf de start van het *kuch* allerbeste kabinet ooit heeft ondergetekende, een geboren en getogen Groninger, met name uw functioneren in het hoofdpijndossier bevingsschade op de voet gevolgd. Ik wil u complimenteren met de slimme strategie die u hebt uitgezet. U wist de Groningers op het verkeerde been te zetten en zelfs hoop te geven op een goede afloop. Inmiddels weten we beter. Afgelopen week werd in het Tweede Kamer debat onomstotelijk duidelijk dat zelfs u niet in staat bent om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. U moest dan ook ruiterlijk toegeven dat u zich had verkeken op de complexiteit van het aardbevingsdossier. En dat kenmerkt uw politieke loopbaan. U bezit de opmerkelijke gave om u steeds weer te laten opzadelen met dossiers waar uw voorgangers al op waren vastgelopen. In Amsterdam was u betrokken bij de ‘ietwat te duur uitgevallen’ Noord/Zuidlijn, de ‘af en toe functionerende’ gemeentelijke ICT, het openbaar vervoer, de ‘één dag Amsterdam staat gelijk aan een verstokte roker’ luchtkwaliteit en het ‘uiterst rendabele, maar niet voor de bezoeker’ parkeerbeleid. Daarna mocht u nog even adviseren over het debacle Fyratreinen om in een ultieme poging de schade te beperken. Uiteindelijk kostte de aanschaf van de Alditreinen de belastingbetaler 11 miljard en Wilma Mansveld haar baan. Wilma is inmiddels toevallig of niet weer opgedoken in het Groningse als baas van de Veiligheidsregio. Uw voorlaatste klus kennen we de eindresultaten nog niet van, maar ook bij de Belastingdienst heeft u een complete chaos achtergelaten. De vraag is hoelang de ICT-systemen het nog uithouden.

“Briefje aan Eric Wiebes” verder lezen

Staat van ontbinding

Het is goed om af en toe de balans op te maken. In dit geval gaat het om een tussenbalans om te kijken waar Nederland staat onder de bezielde leiding van het allerbeste kabinet, de opvolger van het beste kabinet, ooit. De contouren van het beleid van Rutte III beginnen zich duidelijk af te tekenen. Contouren waar niet iedereen even blij mee is en die inmiddels de media domineren. Ieder positief bericht uit het Haagse veroorzaakt een storm aan tegenreacties. Zelfs de dode-bomen-media begint al kanttekeningen te plaatsen. Dit hadden ze beter kunnen doen toen de verkiezingsstrijd gaande was. Zelfs bij de NPO zijn kritische geluiden hoorbaar, hoewel met name Nieuwsuur, Buitenhof en Een Vandaag consequent blijven uitblinken als spreekbuizen van het huidige kabinet. Tijd dus om thematisch eens wat zaken op een rij te zetten.

“Staat van ontbinding” verder lezen

Aan de schandpaal: de Persgroep

Zorgondernemingen en instellingen worden regelmatig in de tang genomen door de diverse krantenlabels van de Persgroep. Ditmaal was het de beurt aan Carinova uit Deventer door de Stentor , waarbij u zich moet afvragen of dit allemaal wel klopt overigens.  Ook het Parool, onderdeel van de persgroep, probeert de klok te luiden maar heeft de klepel niet gevonden.

“Aan de schandpaal: de Persgroep” verder lezen

Op weg naar de stembus.

Afgelopen week ontvingen alle stemgerechtigde Nederlanders hun stempas. Een stempas die zo ongeveer het laatste restje democratisch recht vertegenwoordigd dat we nog hebben. De vraag is hoelang nog met Kajsa O(rwe)llongren  op ramkoers gesteund door het kabinet Rutte III. Ons vertrouwen in het publieke domein wordt steeds kleiner en dat zie je terug in de opkomstcijfers bij de verkiezingen. De gemeenteraadsverkiezingen springen eruit en laten al decennia een neerwaartse trend zien. Vreemd, immers de gemeenteraad is het bestuurlijk orgaan dat het dichtst bij de burger staat. Hoewel, de schaalvergroting van de laatste jaren heeft de afstand tot de burger zeker vergroot. Onder de kabinetten Rutte zijn de taken van de gemeente wel verruimd. De uitvoering van de WMO, de Participatiewet en Jeugdzorg zijn er bijgekomen. Eigenlijk moeten we constateren dat gemeenten verantwoordelijk zijn voor vrijwel alle zaken waar we dagelijks mee te maken hebben.

“Op weg naar de stembus.” verder lezen

(Vert)rouwen in de toekomst

Nu de kruitdampen van een felle verkiezingsstrijd volledig zijn opgetrokken, wordt het langzamerhand duidelijk wat het kabinet Rutte III ons de komende jaren gaat brengen. Na het beste kabinet ooit, beter bekend als Rutte II, zijn we nu opgezadeld met het allerbeste kabinet ooit. Een kabinet dat met de wind in de rug de effecten van de jarenlange economische crisis kan wegwerken. Nadelige effecten trouwens, die de burger met name heeft gevoeld als hij aan het eind van de maand weer eens wat koopkracht te kort kwam. Als we alle jubelcijfers mogen geloven gaan we een gouden decennium tegemoet. Rutte III hanteert dan ook het motto “Vertrouwen in de toekomst”. En dat nadat Rutte II ons al meer kwaliteit voor minder geld heeft geboden op het gebied van zorg, onderwijs en veiligheid. U kunt ze echter niet meer aanspreken op de behaalde resultaten. Zorg is nu een taak van de gemeenten. En die hebben inmiddels ontdekt dat ze geld hebben meegekregen voor een Fiat 500 met de opdracht een Mercedes AMG in te kopen. In maart krijgen we gelukkig de kans om met onze lokale vertegenwoordigers af te rekenen, maar daarover later meer.

“(Vert)rouwen in de toekomst” verder lezen

Halbe was er wel! – The Movie

Uw nederige Batavirist had eventjes tijd vrijgemaakt om een schijtlollig filmpje in elkaar te draaien over de kleurrijke leugens van (nu nog) Minister Halbe Zijlstra. Er zit een Hitler in. En carnaval. En pannenkoeken. Dus niet zo gek dat deze montage momenteel lichtelijk trending gaat natuurlijk. Maar oordeel zelf!

(P.s. Gaarne rustig clicken. De hosting-site is al twee keer down gegaan)

 

“10 op de schaal van Richter”

Begin deze week leek het allemaal zo mooi. De Stichting Waardevermindering Aardbeving Groningen (WAG) won in hoger beroep van de NAM. Op Social Media werd een feestje gevierd, de bestuurders van de WAG hebben er thuis een glaasje champagne op gedronken. Ondergetekende werd weggezet als een azijnzeiker, met name omdat ik aangaf dat het een Pyrrhusoverwinning betrof. Tot mijn spijt lijk ik inmiddels gelijk te krijgen. Een rechtszaak winnen is nou eenmaal geen garantie dat je uiteindelijk ook gecompenseerd wordt voor de schade. En dat is precies wat er nu gaat gebeuren.  ““10 op de schaal van Richter”” verder lezen

De Nederlandse Leeuw – Megakerk van de Rede (Deel 1 van 2)

Op een warme voorjaarsdag begin 2017 ontstond er een idee. Een idee geboren uit milde frustratie, geïnformeerd onbegrip en één overkoepelende vraag. Waarom laken de hedendaagse politieke partijen slagkracht, visie en draagvlak om hun veelal gefragmenteerde achterban te voorzien van oplossingen die op korte termijn al impact op het dagelijks leven kunnen hebben? Geëngageerde mensen binnen het totale politieke spectrum, van klassiek links tot nieuw rechts en (neo)liberaal tot religieus conservatief, ervaren intellectuele onvrede over gehanteerd beleid op tal van zaken, gecombineerd met onthechting van het oprechte vertrouwen in ons huidige politieke systeem. Dr. Rutger van den Noort beklom met deze gedachten de Pride Rock via Twitter, en begon te brullen. Zo werd De Nederlandse Leeuw geboren.

Binnen enkele weken na deze oproep verzamelden zich een leger aan vrijwilligers, die in grote mate het sentiment van de bedenker deelden. Ondernemers, lokale politici, marketing,- en IT-specialisten, ambachtsmensen, reguliere burgers en jonge aanstormende politieke talenten. Er werd een bestuur gevormd, welke niet alleen ethisch maar ook ideologisch divers is om de totale transparantie en gewenste diversiteit van het discours te garanderen. Elisabeth Hunyadi, Anne Adema en Martijn Kolenbrander sloegen de armen ineen, en de visie en missie konden worden uitgedragen. De overige vrijwilligers konden operationeel aan de slag, sponsoren werden vergaard en de promotie werd gestart. En die gehele rit was, zoals ik als toekijker en halve insider vanaf het eerste uur heb mogen aanschouwen, nogal een achtbaan.

De ambitieuze intentie van De Nederlandse Leeuw was namelijk al direct duidelijk; er moet vanuit de maatschappij meer inspraak worden gerealiseerd in de besluitvorming binnen het huidige, vastgeroeste poldermodel. Wisdom of the crowd (de massa beschikt over meer informatie en kennis dan het individu of kleine collectieven) is een gegeven, en het is onlogisch om dat te negeren. Althans, onze regering heeft wellicht het afschaffen van het referendum gerealiseerd, maar om burgercollectieven kan niemand heen. Bloederige geschiedenislessen zijn daar testament van. Aangezien de initiatiefnemers geen fan zijn van dit soort gewelddadige waarheden, werd besloten om het brede karakter van het evenement te verkondigen aan een pluribus van sprekers. Van voor naar achter, van links naar rechts: iedereen die enig gewicht in de schaal kon brengen qua opinie, intellect, spreekvaardigheid of politiek vernuft werd aangeschoten met het concept. En toen begon het niet geheel onverwachte, maar wel vooraf gevreesde schisma.

Dat schisma had te maken met de thema’s en de geformuleerde hoofdvraag van dit allereerste, privaat gefinancierde nationale burgerdebat. De onderwerpen waren namelijk als volgt;

Voor ieder zinnig mens compleet legitieme vragen, waar best wel een avondje over gebabbeld zou mogen worden zonder politiek correcte retoriek. Want dat is men aantoonbaar zat. Maar ook zonder vooraf al te diep in te gaan op hoge werkloosheidscijfers onder vluchtelingen en de projecties dat dit nog wel even zo zou blijven, de vraag wat überhaupt de definitie is van ‘multiculturele samenleving’ of ‘Nederlandse identiteit’, of de gepresenteerde beeldvorming van de bijna onlosmakelijke en ongezonde symbiose tussen media en Den Haag.  Bij het presenteren van deze onderwerpen, en wellicht ook het trotse logo van een leeuw bij dit evenement, haakten vooral politieke sprekers en potentieel interessante opiniemakers van hoofdzakelijk socialistische en links/liberale signatuur af. De selffulfilling prophecy begon daar dan ook: De Nederlandse Leeuw werd ineens in de (extreem)rechtse hoek gedrukt door juist die mensen, die over deze onderwerpen niet in een arena met meerdere perspectieven durfden te debatteren.

Toegegeven, de snelle acceptatie van de uiterst controversiële schedelme… ehm… ‘journalist’ Joost Niemöller voor dit evenement en de voortvloeiende communicatie daaromtrent vanuit De Nederlandse Leeuw zal een rol gespeeld hebben. Echter kende ik persoonlijk de socialisten niet als lafaards die een debat zouden schuwen met iemand met wie zij het hartgrondig mee oneens zijn. Helaas is er geen greintje progressiviteit meer te bekennen bij de progressieven van heden ten dage, op enkele uitzonderingen na. De namen en rugnummers van deze enkelingen die wél bereid zijn te poetsen om glans te bewerkstelligen, zijn bij de redactie bekend. Hoe het ook moge zijn; het social mediacircus van zelfimportante nep-opiniemakers in de marge begon. Maan. Den. Lang.

De Livestro-Angels (Jalta, 5 lezers per dag, per ongeluk) en TPO ZZP-ers (DE CROWDFUNDING VAN CHRIS AALBERTS IS GELUKT!) van deze wereld hebben gezamenlijk met één of andere GroenLinks-promotor waar niemand buiten Twitter ooit van gehoord heeft, een niet-aflatende stroom van negativisme opgeleverd voor de organisatie. Toen de internationaal gerenommeerde professor, psycholoog en Social Justice Warrior-vernietiger Jordan Peterson werd aangetrokken door het evenement, ging regressief links helemaal van het padje af. Tel daarbij op de aankondiging van Rita Verdonk, Adjiedj Bakas, Wim van Rooy, Geerten Waling en zelfs de aangekondigde aanwezigheid van Thierry Baudet (die niet kwam) en je kunt je voorstellen dat de verkoop van rustgevende quinoa-milkshakes, Griekse bergthee en zelfhulpboeken voor millenials werkelijk apocalyptische proporties aannam.

Uiteraard vergaten deze sneeuwvlokjes voor het gemak (en bewuste leunstoeldemonisering) dat er ook sprekers als Sander Terphuis, Cemil Yilmaz en Celal Altuntas hun uitgebreide kennis over deze onderwerpen kwamen delen. Duaal, nee, tertiaal perspectief werd geboden. Maar zelfs dat was niet genoeg voor de zelf-voorprogrammeerde beeldvorming. De Nederlandse Leeuw moest kapot omdat het niet deugde. Alleen jammer dat de sneeuwvlokjes werkelijk helemaal niets in konden brengen tegen de kracht van het concept en de gedrevenheid van de organisatie, ondanks haar beginnersfouten.

Daags voor het evenement zou aanvangen, raakte het namelijk compleet uitverkocht. En wat bleek? De samenstelling van de bezoekers was zo pluriform als het Nederlandse landschap. Links, rechts, Erkenbrand, Antifa, Fries, Limburger, miljonair, WW-er, christen, anti-theist, centrist, en communist. Gek genoeg geen salafist. Raar. Maar het was een bont gezelschap. Bovengetekende kan het weten, want mijn handpalm heeft ongeveer een halve centimeter extra eelt gekweekt van al het schudden.

Het evenement ving aan, de sprekers gingen spreken, En Wat Er Toen Gebeurde Zul Je Nooit Geloven!

(Deel 2 van ‘De Nederlandse Leeuw – Megakerk van de Rede’ volgt op een later tijdstip na uitgebreide analyse door onze redactie. En een warm soda-bad voor voornoemde handpalm.)

Krimp is de nieuwe groei.

Als we onze politici mogen geloven staan we de komende decennia voor een grote uitdaging met verregaande gevolgen, namelijk krimp. De verregaande gevolgen treffen overigens met name de periferie, zeg maar alle gebieden buiten de Randstad. Nou is krimp natuurlijk alleen maar te meten als je een ijkpunt hebt, immers zonder ijkpunt heb je geen vergelijking. En daar begint de schoen al een beetje te wringen. Onze politiek neemt als ijkpunt namelijk het jaar 2017. Op zich best te begrijpen omdat beleid gemaakt wordt voor de toekomst. Echter, een vergelijking met het verleden geeft een compleet ander beeld. Vervolgens is het belangrijk welke krimp we nader bestuderen. Kijken we naar de demografische krimp, krimp van de beroepsbevolking of bijvoorbeeld economische krimp. En dat gaan we nu zelf ook eens doen.

“Krimp is de nieuwe groei.” verder lezen