Loonstrookpolitiek

Afgelopen week ontstond er een discussie over de woonsituatie van Sandra Beckerman, lid van de Tweede Kamer namens de SP. Met name André Bosman van de VVD trok fel van leer.  Nou zit het jagen op misstanden een jachtvlieger in het bloed, dus op zich was zijn actie niet verbazingwekkend. Nou is Sandra ook niet op haar mondje gevallen, dus meneer Bosman werd netjes van repliek gediend. Allereerst wil ik stellen dat ik bewondering heb voor de keuze van Sandra, wonen in de Oosterparkwijk te Groningen is namelijk geen pretje. Een deel van deze wijk staat namelijk te boek als het afvoerputje van Groningen, samen met de wijken De Hoogte en de Korrewegwijk. De Oosterparkwijk was zelfs de aanleiding voor een vroegtijdig vertrek van burgermeester Hans Ouwerkerk, maar die had sowieso een trackrecord van affaires (Lekkerkerk, Rietplas Emmen etc) en staat bekend als een van de duurste bestuurders ooit. Voetballiefhebbers kennen de Oosterparkwijk omdat het oude stadion van FC Groningen, het Oosterparkstadion geheten, midden in deze wijk stond. Maar genoeg over de Oosterparkwijk, dat is namelijk niet de reden dat ik dit blog schrijf.

“Loonstrookpolitiek” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

TKIHCSEG ONGESCHIKT

De laatste weken is het me opgevallen in de media dat de vraag naar gekwalificeerd en gemotiveerd personeel blijkbaar is toegenomen. Het vreemde is dat ik daarentegen amper vacatures ben tegengekomen die deze berichtgeving ondersteunen. Een vreemd verschijnsel dat nader onderzoek verdient. Immers, in onze aantrekkende economie zijn er genoeg Nederlanders die graag invulling willen geven aan deze banen. Nederlanders die nu vanaf de zijlijn toekijken, nadat ze hun zekerheid hebben verloren in de ‘afgelopen’ crisisjaren. Als ik de media mag geloven, gaat het ook om banen in sectoren waar deze mensen jaren goed in gefunctioneerd hebben. De sectoren die er uit springen waar mensen gezocht worden zijn de Zorg, de Bouw, techniekbreed, de Detailhandel en de Horeca.

“TKIHCSEG ONGESCHIKT” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Pakken wat je pakken kan!

De laatste dagen zijn onze bestuurders, lees graaiers, in de zorgsector weer eens volop in het nieuws. De aanleiding is dat men vrijwel collectief de bezoldiging heeft verhoogd. In totaal gaat het overigens slechts om € 68.000.000 (achtenzestig miljoen). Geld dat ook naar de rechtstreekse zorg had kunnen gaan. Maar gelukkig is daar de Wet Normering bezoldiging topfunctionarissen publieke en semipublieke sector. Een wet van 15 november 2012 die eindelijk van kracht is met ingang van 12 april 2017, nou ja van kracht met nog een verlengde gewenningsperiode tot ergens in de toekomst. Een waarlijk staaltje van ons kabinet die op deze manier hun vriendjes uit het old-boys-network nog even de gelegenheid hebben gegeven wat vet op de ribben te kweken. Wetten die de gewone man, zeg maar u en ik, geld kosten worden overigens een stuk sneller in werking gesteld. Het zal u niet verbazen dat met name de ‘criminele organisatie’ VVD bij monde van Edith Schippers en Stef Blok een prominente rol speelden bij deze gezwinde invoering van een hoogst noodzakelijke edoch in bepaalde kringen ongewenste wet. Bij Batavirus zijn we in het algemeen vrij genuanceerd, echter de lijst van ‘integere’ bestuurders die meer graaien dan toegestaan willen we u niet onthouden. Uiteraard valt direct op dat we het hebben over de complete publieke en semipublieke sector. Het graaien uit publieke gelden zien we dan ook bij o.a. politie, rijksoverheid, onderwijs, media, zorg (hoi Edith) en woningcorporaties (hoi Stef). In het algemeen sectoren die de afgelopen jaren fors hebben bezuinigd op de werkvloer. De gevolgen daarvan kennen we allemaal, de dienstverlening naar de burger is compleet uitgekleed. Last but not least wil ik u waarschijnlijk ten overvloede ook nog wijzen op de beloningen in de top van het UWV, uiteraard wordt ook daar volop gegraaid.

“Pakken wat je pakken kan!” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Regeren is vooruitzien!

Op dit moment hebben de politieke partijen een denkpauze gekregen van formateur Schippers om na te denken hoe de kabinetsformatie uit haar status quo geraakt. Een kansloze missie aangezien de afgelopen dagen duidelijk is gebleken dat alle betrokkenen meer bezig zijn met hun eigen belang, lees ego, dan het landsbelang. En dat is niet nieuw. We zitten namelijk al decennialang opgescheept met bestuurders zonder enige vorm van visie. En zonder visie heb je geen missie. Lachebekje Rutte is daarvan de ultieme uitwas. Zonder blikken of blozen heeft hij altijd verkondigd niet te geloven in visie. Hij zit er slechts om problemen op te lossen. Wat Rutte vergeet is dat je een visie en missie nodig hebt om problemen structureel op te lossen. De gevolgen van dit beleid, noem het incidentenpolitiek, kennen we. Neem het voorbeeld van deze week, een hoofddoekje bij de politie. Een incident dat enorm uitvergroot wordt, waar onze bestuurders vergeten leiding te geven en wijzen op het grotere belang. Het grotere belang is hierbij uiteraard de scheiding van kerk en staat. Eén van de fundamenten van de Nederlandse samenleving die bij voorbaat deze discussie zou beëindigen. In een publieke functie zijn religieuze uitingen uitgesloten. Onze incidentenpolitiek zorgt ervoor dat ons fundament langzamerhand afbrokkelt, het ruïne scenario. Alvorens verder te gaan met de formatie van een nieuw kabinet lijkt het me daarom wenselijk dat we de belangrijkste punten van het fundament van Nederland nog eens benoemen. Vervolgens kunnen we een kabinet formeren dat bereid is om de nodige maatschappelijke problemen aan te pakken met respect voor onze fundamenten. Fundamenten die onaantastbaar zijn en de basis vormen voor een lange termijn visie waar we met ons land voor willen staan.

“Regeren is vooruitzien!” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Staat van ontbinding

Door omstandigheden was ik vandaag een keer in de situatie live het debat te volgen naar aanleiding van het mislukken van de formatie. Een mislukking die ieder weldenkend mens bij voorbaat zag aankomen, maar onze bestuurders niet. Nog erger, de informateur van dienst, Edith Schippers, gaf in de afgelopen periode voor de zoveelste keer in haar carrière een brevet van onvermogen af. Wij weten namelijk wel dat migratie het breekpunt zal zijn in de besprekingen ongeacht welke combinatie van partijen aan tafel zitten. Edith kwam er pas achter na 18 harde dagen onderhandelen in 2 maanden tijd. En dat mag je haar dus kwalijk nemen, zeker als je in ogenschouw neemt dat deze nitwit ook verkenner heeft gespeeld. De eindconclusie vandaag is dat ze een nieuwe poging gaat doen om partijen tot elkaar te krijgen. GroenLinks wordt vervangen door de Christen Unie en het circus begint van voren af aan. Gezien de standpunten over migratie van de CU die in het verlengde van afgeserveerd GL liggen, ben ik benieuwd of men er weer 18 werkdagen in 2 maanden over doet om niet tot een kabinet te komen. Mocht dat zo zijn dan kan men daarna direct met zomerreces en wordt de klucht in september vervolgd. Met een beetje geluk hebben we eerder gemeenteraadsverkiezingen dan een kabinet.

“Staat van ontbinding” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Helemaal niks in Bakfietsstad

Omdat wij Bataviristen net als u verheugd zijn over het klappen van de formatiepogingen tussen neoliberaal Nederland en Buma, hebben we hieronder enkele Tweets gebundeld die ons sentiment weergeven. Want er mag uiteraard ook gelachen worden! Uiteraard met kleine bijdrage en vriendelijke groet van uw favoriete Twitterdictator.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Briefje aan Marike Stellinga

 

Beste Marike,

Vandaag heb je ons positief verrast met je best wel inhoudelijke benadering van het basisinkomen. Positief inderdaad, en dat is vooral gelegen in het feit dat wij niet hadden verwacht dat je de stellingen zou verlaten om deel te nemen aan deze discussie. Jammer genoeg is je eindconclusie dat het basisinkomen niet betaalbaar is en dus niet snel ingevoerd zal worden. Zonder namen te noemen geef je aan dat dit ondersteund wordt door economen van faam en naam. Maar zoals ook jij wel weet zijn er altijd voor,- en tegenstanders. En zoals we in Nederland gewend zijn gaan deze mensen niet met elkaar in gesprek, maar gooien elkaar dood met argumenten vanuit hun ingenomen stellingen.

“Briefje aan Marike Stellinga” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Flextensie; een nieuw hoofdstuk

Zoals de vaste lezers van dit blog weten besteden we regelmatig aandacht aan de misstanden op de arbeidsmarkt. Zo kwamen we als één van de eersten met een gedegen en onderbouwde kritiek op het bedrijf Flextensie. Kort samengevat is Flextensie een bedrijf dat in samenwerking met gemeenten bijstandsgerechtigden uitleent voor inmiddels € 12,40 per uur. De bijstandsgerechtigde ontvangt hiervan € 2,00 per uur als aanvulling op zijn/haar bijstandsuitkering. Het overige geld werd verdeeld tussen nobel bedrijf Flextensie, immers volgens eigen zeggen geen winstoogmerk, en de gemeente. Uiteraard roept dit vele vragen op waar John Kerstens, van die partij die zo goed de arbeidsmarkt heeft gesloopt, en Norbert Klein, van die partij die na de verkiezingen in de annalen der vergetelheid is beland, kamervragen over gesteld hebben. De beantwoording van deze vragen door het illustere duo Asscher/Kleinsma zou bij een normaal mens meer vragen oproepen. Niet bij onze politici echter, wat restte was een groot zwijgen. Ze werden met het spreekwoordelijke kluitje het riet ingestuurd.

“Flextensie; een nieuw hoofdstuk” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Urgent!

Als inwoner van Nederland, overigens ook in andere landen, kun je door omstandigheden te maken krijgen met urgentie. Voor de mensen die dit woord niet kennen, de Grote Van Dale geeft als synoniemen dringend en spoedeisend. Omstandigheden waar urgentie een rol kan spelen zijn er uiteraard legio. Als je bijvoorbeeld betrokken raakt bij een verkeersongeval met het nodige persoonlijk letsel is het vrij urgent dat je zo snel mogelijk wordt afgevoerd door een ambulance en dat het dichtstbijzijnde ziekenhuis een team klaar heeft staan om je weer op te lappen. En dit is aardig goed geregeld. Heb je een aandoening die operatief ingrijpen vereist, dan is het een ander verhaal. Het fenomeen waar je dan mee te maken krijgt noemen we wachtlijsten. Met wachtlijsten valt overigens best goed te leven, als je maar niet verrekt van de pijn gedurende de wachttijd. Wachtlijsten kennen we echter niet alleen in de zorg. Als je dakloos bent of dreigt te raken wordt het wachten al een stuk vervelender. Ben je voor je dagelijks brood afhankelijk van de voedselbank en sta je op de wachtlijst, dan heb je toch echt wel een probleem.

“Urgent!” verder lezen

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

De dag van de zon: durft Noord-Korea verder te provoceren?

Aanstaande zaterdag 15 april viert Noord-Korea de 105ste geboortedag van de eeuwige president Kim Il-Sung. Een belangrijke feestdag in Pyongyang. Helemaal nu. Normaal gesproken wordt deze dag ‘opgefleurd’ met extra provocaties richting de internationale gemeenschap. Zoals een (mislukte) raketlancering. Maar durft Pyongyang nu ook verder te provoceren met een onvoorspelbare president Trump en een Amerikaans oorlogsschip dat onderweg is naar het Koreaanse schiereiland?

Afgelopen nacht was er ophef op Twitter omdat Noord-Korea tegen buitenlandse journalisten gezegd zou hebben dat er een grote gebeurtenis zou plaats vinden. Het bleek uiteindelijk om de opening van een nieuwe straat te gaan. Ophef om niks. En dat had men kunnen weten. Het regime kondigt ‘belangrijke gebeurtenissen’ die tot internationale ophef leiden nooit van ter voren aan.

En nee, ondanks alle dreigementen zal men in Pyongyang niet zomaar overgaan tot een preventieve aanval op de Verenigde Staten van Amerika of één van diens bondgenoten. Deze dreigementen zijn niet nieuw maar hanteert men al decennia lang. Het is blufpoker en tot nog toe erg succesvol om internationale partners tegen elkaar uit te spelen. Een aanval zou pure zelfmoord zijn, en het luxe leven dat men nu heeft wil men echt niet zomaar op het spel zetten. Het atoom- en raketbewapening programma van het land dient een ander doel.

Ten eerste dient het als dekmantel voor interne politiek. Zolang men onder de bevolking het beeld kan handhaven van de Amerikanen als grote vijand die het land willen aanvallen, en het regime dat haar zal beschermen, wordt de aandacht afgeleid van het werkelijke probleem van de bevolking. Namelijk voedseltekort en armoede. Een bloeddorstige vijand die je middels propaganda overal de schuld van kan geven helpt dan enorm. Ten tweede helpt deze strategie het land ook als troefkaart bij onderhandeling met buitenlandse partners. Hoevaak heeft Noord-Korea al niet bakken met geld ontvangen van de internationale gemeenschap voor het tijdelijk bevriezen van het wapenprogramma? Heel veel. Terwijl de belofte van het regime uiteindelijk een farce bleek.

Hoewel China officieel het atoomwapen programma afkeurt weet men in Pyongyang dondersgoed dat China niet zit te wachten op regime change. Amerikaanse soldaten aan de grens bij Dandong, nee dan liever de schuimbekkende ‘vrienden’ uit Pyongyang waar men weinig van heeft te vrezen.

Volgens satelietbeelden van de Zuid-Koreaanse inlichtingendiensten zou Noord-Korea klaar zijn voor een nieuwe ondergrondse kernproef. Niet geheel toevallig vlak voor ‘de dag van de zon’. Komende zaterdag wordt dus wederom een belangrijke dag voor het land, is men echt bereid verder te provoceren en daarmee haar overlevingskansen te verkleinen of blijft het slechts bij woorden. Dat laatste is het meest waarschijnlijke.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone