De kolonisten van Den Haag

Al geruime tijd worden we overspoeld met negatieve berichtgeving over ons koloniaal verleden. Voorlopig dieptepunt is de naamswijziging van een populair spel dat gebaseerd is op het kolonialiseren van gebieden, namelijk “De kolonisten van Catan”. Het AD wist te berichten dat de uitgever van dit spel de naam had gewijzigd in Catan om de nare bijsmaak van het woord kolonisten weg te spoelen. Hiermee toonde het AD wederom aan de spreekbuis te zijn van een groepje beroepsgekwetsten, voornamelijk samengeklonterd in open inrichting Amsterdam, die het Nederlandse verleden hebben omarmd als hun verdienmodel. Gelukkig is daar Hart van Nederland, de spreekbuis van de periferie (lees; de nuchtere Nederlander) die dit fakenieuws  naar het land der fabelen verwees. De nuchtere Nederlander is het sowieso zat om aangesproken te worden op een verleden waar ze zich niet verantwoordelijk voor voelen. Natuurlijk verdient onze geschiedenis niet de schoonheidsprijs. Uiteraard zijn er dingen gebeurd die we nu massaal afkeuren. Hoewel, we mogen ons afvragen of we wel echt van de geschiedenis hebben geleerd.

“De kolonisten van Den Haag” verder lezen

Staat van ontbinding

Het is goed om af en toe de balans op te maken. In dit geval gaat het om een tussenbalans om te kijken waar Nederland staat onder de bezielde leiding van het allerbeste kabinet, de opvolger van het beste kabinet, ooit. De contouren van het beleid van Rutte III beginnen zich duidelijk af te tekenen. Contouren waar niet iedereen even blij mee is en die inmiddels de media domineren. Ieder positief bericht uit het Haagse veroorzaakt een storm aan tegenreacties. Zelfs de dode-bomen-media begint al kanttekeningen te plaatsen. Dit hadden ze beter kunnen doen toen de verkiezingsstrijd gaande was. Zelfs bij de NPO zijn kritische geluiden hoorbaar, hoewel met name Nieuwsuur, Buitenhof en Een Vandaag consequent blijven uitblinken als spreekbuizen van het huidige kabinet. Tijd dus om thematisch eens wat zaken op een rij te zetten.

“Staat van ontbinding” verder lezen

De sleepwet in perspectief

Nederland heeft 21 maart j.l. in meerderheid tegen de sleepwet gestemd. Zee begrijpelijk, we zitten immers niet te wachten op een overheid die achter onze voordeur komt. Zeker als we hierin meewegen dat onze overheid inmiddels een degelijke reputatie heeft opgebouwd als betrouwbaar orgaan als het gaat om het beheren van data. Meer dan één datalek per dag is inmiddels de norm. Het gaat hierbij overigens niet om onschuldige gegevens. Integendeel, zelfs medische gegevens worden zonder problemen gedeeld zonder uw toestemming. De meeste lekken zijn overigens het gevolg van menselijke fouten, en ook dat verbaasd ons niet. We kennen de betrokkenheid en kwaliteit van onze ambtenarij. Een ambtenarij die de burger bij voorbaat als dader ziet en op grond daarvan denkt het recht te hebben om u verregaand te controleren. Met name mensen die ooit een beroep hebben moeten doen in de afgelopen crisisjaren op de Participatiewet weten dat privacy niet meer bestaat. En daar heeft Batavirus al eens aandacht aan besteed. Logisch dus dat we tegen de Sleepwet hebben gestemd. De stemverhoudingen geven nog niet eens het juiste beeld, met name op Twitter geven vele voorstemmers aan “ik heb voor de sleepwet gestemd, maar deze dient wel aangepast te worden”.  De Bataviristen snappen niet dat je dan vóór stemt.

“De sleepwet in perspectief” verder lezen

Op weg naar de stembus.

Afgelopen week ontvingen alle stemgerechtigde Nederlanders hun stempas. Een stempas die zo ongeveer het laatste restje democratisch recht vertegenwoordigd dat we nog hebben. De vraag is hoelang nog met Kajsa O(rwe)llongren  op ramkoers gesteund door het kabinet Rutte III. Ons vertrouwen in het publieke domein wordt steeds kleiner en dat zie je terug in de opkomstcijfers bij de verkiezingen. De gemeenteraadsverkiezingen springen eruit en laten al decennia een neerwaartse trend zien. Vreemd, immers de gemeenteraad is het bestuurlijk orgaan dat het dichtst bij de burger staat. Hoewel, de schaalvergroting van de laatste jaren heeft de afstand tot de burger zeker vergroot. Onder de kabinetten Rutte zijn de taken van de gemeente wel verruimd. De uitvoering van de WMO, de Participatiewet en Jeugdzorg zijn er bijgekomen. Eigenlijk moeten we constateren dat gemeenten verantwoordelijk zijn voor vrijwel alle zaken waar we dagelijks mee te maken hebben.

“Op weg naar de stembus.” verder lezen

Koningsdag 2018

Vandaag verscheen er een berichtje in het immer *kuch* kritische Dagblad van het Noorden. In het kader van Koningsdag heeft de gemeente Groningen het plan opgevat om met ingang van 1 april preventief fouilleren op straat in voeren. De burgemeester wil de veiligheid van koning Willem de Overbodige garanderen op 27 april, een nobel streven en ook behorend bij de taken van de veiligheidsdriehoek. Preventief fouilleren is een zwaar middel dat enkel en alleen ingezet kan worden indien er sprake is van concrete dreiging met vuurwapens. Het is dan ook aan strenge regels gebonden. De strenge regels spreken onder andere van een beperkt gebied en daar is geen sprake van in deze aankondiging, aangezien het de volledige gemeente Groningen betreft. Ook dient er sprake te zijn van een concrete dreiging. Het lijkt me dat de gemeenteraad volgende week nog wat vragen in petto heeft voor de burgemeester.

“Koningsdag 2018” verder lezen

(Vert)rouwen in de toekomst

Nu de kruitdampen van een felle verkiezingsstrijd volledig zijn opgetrokken, wordt het langzamerhand duidelijk wat het kabinet Rutte III ons de komende jaren gaat brengen. Na het beste kabinet ooit, beter bekend als Rutte II, zijn we nu opgezadeld met het allerbeste kabinet ooit. Een kabinet dat met de wind in de rug de effecten van de jarenlange economische crisis kan wegwerken. Nadelige effecten trouwens, die de burger met name heeft gevoeld als hij aan het eind van de maand weer eens wat koopkracht te kort kwam. Als we alle jubelcijfers mogen geloven gaan we een gouden decennium tegemoet. Rutte III hanteert dan ook het motto “Vertrouwen in de toekomst”. En dat nadat Rutte II ons al meer kwaliteit voor minder geld heeft geboden op het gebied van zorg, onderwijs en veiligheid. U kunt ze echter niet meer aanspreken op de behaalde resultaten. Zorg is nu een taak van de gemeenten. En die hebben inmiddels ontdekt dat ze geld hebben meegekregen voor een Fiat 500 met de opdracht een Mercedes AMG in te kopen. In maart krijgen we gelukkig de kans om met onze lokale vertegenwoordigers af te rekenen, maar daarover later meer.

“(Vert)rouwen in de toekomst” verder lezen

Heimwee naar het dubbeltje.

Geld is het ruilmiddel bij uitstek dat de basis vormt van de wereldwijde ruilhandel. Goederen, diensten en zelfs een mensenleven drukken we tegenwoordig uit in geld. Er zijn zelfs mensen die vanuit hun beperkt wereldbeeld denken dat meer geld je een beter mens maakt. Uiteraard is dat de grootste onzin. Geld wordt pas belangrijk als je tekortkomt voor de invulling van je dagelijkse behoeften. En dat tekortkomen kan iedereen zomaar gebeuren, aangezien deflatie en inflatie de waarde bepalen. De waarde van een munt hebben we zelf mogen ervaren nadat we onze stabiele gulden hebben ingeruild voor de euro. Inmiddels mogen we stellen dat onze euro minder waard is dan de gulden destijds. En dat bemerken we met name in onze koopkracht. Omrekenen naar de prijs in guldens is tegenwoordig niet meer aan te raden, zeker niet voor mensen met een zwak hart.

“Heimwee naar het dubbeltje.” verder lezen

“10 op de schaal van Richter”

Begin deze week leek het allemaal zo mooi. De Stichting Waardevermindering Aardbeving Groningen (WAG) won in hoger beroep van de NAM. Op Social Media werd een feestje gevierd, de bestuurders van de WAG hebben er thuis een glaasje champagne op gedronken. Ondergetekende werd weggezet als een azijnzeiker, met name omdat ik aangaf dat het een Pyrrhusoverwinning betrof. Tot mijn spijt lijk ik inmiddels gelijk te krijgen. Een rechtszaak winnen is nou eenmaal geen garantie dat je uiteindelijk ook gecompenseerd wordt voor de schade. En dat is precies wat er nu gaat gebeuren.  ““10 op de schaal van Richter”” verder lezen

Out of the box; Masterplan Groningen

De aardbeving van 3,4 op de schaal van Richter heeft afgelopen week veel losgemaakt onder de bewoners van het aardbevingsgebied en ook in de rest van Nederland. Tot mijn spijt moet ik constateren dat dit echter nog niet heeft geleid tot concrete daden. Integendeel, alle betrokken bestuurders blijven uitblinken in de inmiddels zo welbekende kretologie die past bij bestuurlijk onvermogen. Ondertussen blijft het wachten op de volgende onvermijdelijke beving. Een beving die vroeg of laat echt slachtoffers gaat maken. In Groningen denken we liever vanuit kansen dan vanuit bedreigingen. Als geboren en getogen Groninger wil ik dan ook bij dezen het voortouw nemen om de impasse te doorbreken. Uitgangspunt is daarbij dat ik niet terugkijk, maar een plan van aanpak formuleer dat Groningen weer op de kaart zet de komende decennia. Uitgangspunt is ook dat we een halt toeroepen aan het huidige getouwtrek waar met name allerlei bestuurders het geld verteren dat bestemd is voor het herstel. In het verlengde van het Deltaplan dat pas werd ontwikkeld na de watersnoodramp van 1953 presenteer ik u het Masterplan Groningen.

“Out of the box; Masterplan Groningen” verder lezen

Er gaat niets boven Groningen!

Vanmiddag om 15.00 uur ontving ik weer eens een pushbericht op mijn smartphone. Het betrof een nieuwe beving, deze keer 3.4 op de schaal van Richter. Bevingen die mijn geboorteprovincie langzamerhand slopen. Bevingen die inmiddels een enorme impact hebben op de mensen die woonachtig zijn in het gebied. En met impact heb ik het hierbij niet over de schade aan woningen. Nee, de grootste impact is dat de Groningers zich niet meer veilig kunnen voelen in hun eigen huis. En dat doet iets met mensen. De Groninger is overigens machteloos in deze bizarre horrorsituatie. Huis en haard verlaten is geen optie, mensen zijn gehecht aan de provincie en daarnaast economisch gebonden. Het scenario om een natuurpark van Groningen zonder bewoners te maken en de gaswinning te intensiveren van onze empathische broeders van DENK is ook zeker geen optie. Van de DENK adepten hoeven de Groningers geen hulp te verwachten. Gezien de sneue comments op GeenStijl ook niet van hun reaguurders trouwens. Laten we hopen dat de reaguurders van Geen Stijl geen afspiegeling zijn van onze samenleving.

“Er gaat niets boven Groningen!” verder lezen