De NAM beeft!

Afgelopen week kwam met dank aan een wobbende bewoner uit het aardbevingsgebied het NAM Crisis Management Plan naar buiten. Vanaf pagina 25 wordt daarin beschreven een Scenarioanalyse crisiscommunicatie Zware Aardbeving. Voor de Groningers een geruststellende gedachte dat de NAM in ieder geval bij een niet te wensen scenario wel gaat communiceren. En dat terwijl de NAM nu niet bepaald uitblinkt in haar communicatie tot dusverre met de slachtoffers van de bevingen. Integendeel, de NAM heeft het tot kunst verheven om in haar communicatie zich regelmatig de woede van de Groningers op de hals te halen. De huidige communicatie gaat uiteraard voornamelijk over de schade-afwikkeling, hoewel afwikkeling hier wel een totaal verkeerd woord is. De realiteit is dat de meeste Groningers inmiddels is medegedeeld dat hun huizen toch wel erg veel achterstallig onderhoud vertonen en dat schade niet voortkomt uit de bevingen. Alsof iemand een vrachtwagen in je voorgevel zet en vervolgens niet aansprakelijk is voor de schade omdat je voorgevel enig achterstallig voegwerk of schilderwerk vertoonde.

“De NAM beeft!” verder lezen

Briefje aan Eric Wiebes

Geachte heer Wiebes,

Vanaf de start van het *kuch* allerbeste kabinet ooit heeft ondergetekende, een geboren en getogen Groninger, met name uw functioneren in het hoofdpijndossier bevingsschade op de voet gevolgd. Ik wil u complimenteren met de slimme strategie die u hebt uitgezet. U wist de Groningers op het verkeerde been te zetten en zelfs hoop te geven op een goede afloop. Inmiddels weten we beter. Afgelopen week werd in het Tweede Kamer debat onomstotelijk duidelijk dat zelfs u niet in staat bent om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. U moest dan ook ruiterlijk toegeven dat u zich had verkeken op de complexiteit van het aardbevingsdossier. En dat kenmerkt uw politieke loopbaan. U bezit de opmerkelijke gave om u steeds weer te laten opzadelen met dossiers waar uw voorgangers al op waren vastgelopen. In Amsterdam was u betrokken bij de ‘ietwat te duur uitgevallen’ Noord/Zuidlijn, de ‘af en toe functionerende’ gemeentelijke ICT, het openbaar vervoer, de ‘één dag Amsterdam staat gelijk aan een verstokte roker’ luchtkwaliteit en het ‘uiterst rendabele, maar niet voor de bezoeker’ parkeerbeleid. Daarna mocht u nog even adviseren over het debacle Fyratreinen om in een ultieme poging de schade te beperken. Uiteindelijk kostte de aanschaf van de Alditreinen de belastingbetaler 11 miljard en Wilma Mansveld haar baan. Wilma is inmiddels toevallig of niet weer opgedoken in het Groningse als baas van de Veiligheidsregio. Uw voorlaatste klus kennen we de eindresultaten nog niet van, maar ook bij de Belastingdienst heeft u een complete chaos achtergelaten. De vraag is hoelang de ICT-systemen het nog uithouden.

“Briefje aan Eric Wiebes” verder lezen

De kolonisten van Den Haag

Al geruime tijd worden we overspoeld met negatieve berichtgeving over ons koloniaal verleden. Voorlopig dieptepunt is de naamswijziging van een populair spel dat gebaseerd is op het kolonialiseren van gebieden, namelijk “De kolonisten van Catan”. Het AD wist te berichten dat de uitgever van dit spel de naam had gewijzigd in Catan om de nare bijsmaak van het woord kolonisten weg te spoelen. Hiermee toonde het AD wederom aan de spreekbuis te zijn van een groepje beroepsgekwetsten, voornamelijk samengeklonterd in open inrichting Amsterdam, die het Nederlandse verleden hebben omarmd als hun verdienmodel. Gelukkig is daar Hart van Nederland, de spreekbuis van de periferie (lees; de nuchtere Nederlander) die dit fakenieuws  naar het land der fabelen verwees. De nuchtere Nederlander is het sowieso zat om aangesproken te worden op een verleden waar ze zich niet verantwoordelijk voor voelen. Natuurlijk verdient onze geschiedenis niet de schoonheidsprijs. Uiteraard zijn er dingen gebeurd die we nu massaal afkeuren. Hoewel, we mogen ons afvragen of we wel echt van de geschiedenis hebben geleerd.

“De kolonisten van Den Haag” verder lezen

Koningsdag 2018

Vandaag verscheen er een berichtje in het immer *kuch* kritische Dagblad van het Noorden. In het kader van Koningsdag heeft de gemeente Groningen het plan opgevat om met ingang van 1 april preventief fouilleren op straat in voeren. De burgemeester wil de veiligheid van koning Willem de Overbodige garanderen op 27 april, een nobel streven en ook behorend bij de taken van de veiligheidsdriehoek. Preventief fouilleren is een zwaar middel dat enkel en alleen ingezet kan worden indien er sprake is van concrete dreiging met vuurwapens. Het is dan ook aan strenge regels gebonden. De strenge regels spreken onder andere van een beperkt gebied en daar is geen sprake van in deze aankondiging, aangezien het de volledige gemeente Groningen betreft. Ook dient er sprake te zijn van een concrete dreiging. Het lijkt me dat de gemeenteraad volgende week nog wat vragen in petto heeft voor de burgemeester.

“Koningsdag 2018” verder lezen

“10 op de schaal van Richter”

Begin deze week leek het allemaal zo mooi. De Stichting Waardevermindering Aardbeving Groningen (WAG) won in hoger beroep van de NAM. Op Social Media werd een feestje gevierd, de bestuurders van de WAG hebben er thuis een glaasje champagne op gedronken. Ondergetekende werd weggezet als een azijnzeiker, met name omdat ik aangaf dat het een Pyrrhusoverwinning betrof. Tot mijn spijt lijk ik inmiddels gelijk te krijgen. Een rechtszaak winnen is nou eenmaal geen garantie dat je uiteindelijk ook gecompenseerd wordt voor de schade. En dat is precies wat er nu gaat gebeuren.  ““10 op de schaal van Richter”” verder lezen

Out of the box; Masterplan Groningen

De aardbeving van 3,4 op de schaal van Richter heeft afgelopen week veel losgemaakt onder de bewoners van het aardbevingsgebied en ook in de rest van Nederland. Tot mijn spijt moet ik constateren dat dit echter nog niet heeft geleid tot concrete daden. Integendeel, alle betrokken bestuurders blijven uitblinken in de inmiddels zo welbekende kretologie die past bij bestuurlijk onvermogen. Ondertussen blijft het wachten op de volgende onvermijdelijke beving. Een beving die vroeg of laat echt slachtoffers gaat maken. In Groningen denken we liever vanuit kansen dan vanuit bedreigingen. Als geboren en getogen Groninger wil ik dan ook bij dezen het voortouw nemen om de impasse te doorbreken. Uitgangspunt is daarbij dat ik niet terugkijk, maar een plan van aanpak formuleer dat Groningen weer op de kaart zet de komende decennia. Uitgangspunt is ook dat we een halt toeroepen aan het huidige getouwtrek waar met name allerlei bestuurders het geld verteren dat bestemd is voor het herstel. In het verlengde van het Deltaplan dat pas werd ontwikkeld na de watersnoodramp van 1953 presenteer ik u het Masterplan Groningen.

“Out of the box; Masterplan Groningen” verder lezen

Er gaat niets boven Groningen!

Vanmiddag om 15.00 uur ontving ik weer eens een pushbericht op mijn smartphone. Het betrof een nieuwe beving, deze keer 3.4 op de schaal van Richter. Bevingen die mijn geboorteprovincie langzamerhand slopen. Bevingen die inmiddels een enorme impact hebben op de mensen die woonachtig zijn in het gebied. En met impact heb ik het hierbij niet over de schade aan woningen. Nee, de grootste impact is dat de Groningers zich niet meer veilig kunnen voelen in hun eigen huis. En dat doet iets met mensen. De Groninger is overigens machteloos in deze bizarre horrorsituatie. Huis en haard verlaten is geen optie, mensen zijn gehecht aan de provincie en daarnaast economisch gebonden. Het scenario om een natuurpark van Groningen zonder bewoners te maken en de gaswinning te intensiveren van onze empathische broeders van DENK is ook zeker geen optie. Van de DENK adepten hoeven de Groningers geen hulp te verwachten. Gezien de sneue comments op GeenStijl ook niet van hun reaguurders trouwens. Laten we hopen dat de reaguurders van Geen Stijl geen afspiegeling zijn van onze samenleving.

“Er gaat niets boven Groningen!” verder lezen

Briefje aan Jeroen Pauw

Geachte heer Pauw, beste Jeroen,

Woensdagmiddag zoefde ik in mijn comfortabele limousine door het prachtige Groninger landschap met op de achtergrond het geluid van radio NPO1 alwaar jij werd geïnterviewd. Hoewel jouw sonore stemgeluid mij in het algemeen niet stoort, wist je deze keer mijn irritatiegrens te overschrijden. Schrik niet, het was niet het timbre van je donkerbruine stem, nee het betrof de inhoud van je woorden. Uitgebreid wist je prachtig te verhalen over de trieste omstandigheden van de arme zieltjes in Nepal.

“Briefje aan Jeroen Pauw” verder lezen