[Prisma Podcast: Deel 3] Over de Notre Dame, Assange, Greta Thunberg en BlokkeerfriezenDNA

Na de introductie van de Prisma Podcast vorige week hier op uw Batavirus, werden wij, de makers, blij verrast. Niet alleen door de honderden geïnteresseerden, maar ook door de vele positieve en constructieve reacties. Uiteraard waren we al van plan om dit voor langere tijd wekelijks te gaan doen, maar het zonnetje schijnt dankzij de luisteraars nu iets harder voor Mark en Sven.

Dus met een veer in het zitgedeelte zijn we aan de slag gegaan. Het resultaat is wederom een smakelijke appetizer van een uur die je via een diversiteit aan kanalen tot je kunt nemen.

Wederom zonder adverteerders, zonder externe funding, zonder bemoeienis, zonder last en ruggespraak, zonder redactie maar mét een enorme lading rauw plezier. En wij hopen dat jullie dat ook weer hebben!

Aflevering 3

[Prisma Podcast: Deel 2] Over uitsluiting van FvD, Klimaatplannen, Extremisme en Racistische Disneyfilms

Vandaag de dag heeft iedereen en zijn moeder een eigen podcast. De gesproken bits en bytes vliegen je om de oren met allerhande geneuzel over de lekkerste smaak van chips (naturel natuurlijk, weet iedereen) en of De Ligt volgend jaar nog wel bij Ajax speelt. Allemaal leuk en aardig, maar dat kan beter, leuker en interessanter. Althans, dat vonden we zelf.

En als je ergens kritiek op hebt, moet je het zelf proberen beter te doen. Dat was dan ook exact de reden waarom vanuit de renstal van Adam Curry en John C. Dvorak de heer Mark van Dijk contact opnam met uw Tweep des Vaderlands 2019 Sven Hazelhekke, en wij besloten de microfoons ter hand te nemen om vanuit onze afzonderlijke rukbunkers (al dan niet op het werk of in de studio) een wekelijkse aanvulling op het podcastuniversum te geven.

Zonder adverteerders, zonder externe funding, zonder bemoeienis, zonder last en ruggespraak, zonder redactie maar mét een enorme lading rauw plezier.

Vandaag presenteren we u het tweede exemplaar van Prisma, in een hapklare brok van een uur. Lekker meeluisteren in de auto, tijdens het hardlopen of op volume 22 via de telefoonspeakers in de stiltecoupé.

Fractievorming | Afl. 2

 

Het grote taboe op een onbenoemde groep nieuwkomers

Laten we eindelijk eens de roze olifant in de kamer benoemen aangaande een grote groep ‘nieuwe Nederlanders’. Veel mensen van vooral de goegemeente van linkse en religieuze signatuur, durven het onderwerp nog steeds niet écht bespreekbaar te maken, terwijl ze juist de grootste aanjager lijken te zijn van het probleem. Vanuit hun ideologische perspectief, dan wel uit empathische overwegingen, zijn ze zelf de spreekwoordelijke blinde geworden in het land van eenogigen. Sterker nog; met hun eigen gedragingen en handelingen haalt men er jaarlijks logischerwijs, direct en indirect, steeds meer van binnen. Dankzij het volharden in politieke zin evenals persoonlijke overtuiging van voornoemde groeperingen, hebben kritische Nederlanders op dit urgente dilemma al decennia lang enkel het nakijken.

Door jaarlijkse groei van deze horde ongeletterden zijn er niet alleen in Nederland, maar juist wereldwijd, enorme problemen ontstaan. Omdat men in zulke grote getale komt en nooit meer teruggaat naar de plek van herkomst, lijkt het een onbegonnen gevecht tegen een apocalyptische schaduwbokser. Bizar genoeg wil bijna geen enkele overheid ingrijpen, terwijl er in elk verkiezingsprogramma van alle politieke partijen wel op de gevolgen wordt gewezen.

Maar laten we ons beperken tot de eigen importpolder van het grote taboe. We weten dat er jaarlijks tussen de 160 duizend en 210 duizend afzonderlijke gevallen aangemeld worden bij de Nederlandse overheid. Deze nieuwkomers hebben vrijwel nooit een geldig paspoort, en hun identiteit blijkt altijd lastig te achterhalen. Vaak wordt er zelfs een nieuwe verzonnen, of wordt uit wanhoop via familieleden gepolst wat bijvoorbeeld hun geboortedatum of zelfs hun naam is, gezien de personen in kwestie te emotioneel of vocaal niet capabel genoeg zijn om dit zelf op correcte wijze te laten administreren. En tel daarbij op dat bijna alle gevallen een variant van kettingmigratie zijn. Een recept voor ongebreidelde chaos.

De problemen met deze mensen stapelen zich snel op zodra ze gehuisvest zijn, of bijvoorbeeld nadat een voogd aangewezen is. Ze spreken feitelijk nooit de taal van het land waarin ze zich begeven en taalles heeft geen enkele zin omdat de integratie de eerste jaren zeer moeizaam gaat, zoals ook vele studies uitwijzen. Hoewel de sociale omstandigheden vaak goed zijn (er is zelden sprake van complete isolatie en ze worden in de regel goed begeleid), is het bekend dat ze de eerste jaren geen studie gaan volgen of werkzaamheden verrichten. Vaak mogen ze dit absurd genoeg niet eens, vanwege wetgeving of bepalingen. Daarbij vestigen ze zich nagenoeg altijd in de buurt van familie of mensen van dezelfde afkomst, waardoor er een vrij monolithische leefomgeving ontstaat.

Vanwege het gebrek aan zelfredzaamheid op zowel linguïstisch, financieel alsook educatief niveau blijven deze mensen op deze vlakken lang afhankelijk van hun directe omgeving en lokale overheid. Inclusief eventuele zorgvoorzieningen, die ook nog eens stijgende kosten met zich meebrengen. Maar het kan nog gekker, want onze eigen regering voorziet daar bovenop in vele duizenden euro’s per jaar aan toeslagen en uitkeringen, zonder dat ze er iets voor hoeven te doen. Het gaat zelfs zo ver dat er vaak geen enkel formulier ingevuld hoeft te worden door de betrokkenen om de bankrekening periodiek gespekt te zien raken.

Uiteraard zijn er mensen aan alle kanten van het politieke spectrum die zich hierover terecht grote zorgen maken. We weten dat deze nieuwkomers en hun (financiële) behoeften afbreuk doen aan onze toch al fragiele pensioenvoorzieningen, aan de schaarste van leefruimte (zoals op termijn de huurwoningen in de sociale sector met hun huidige lange wachtrijen) en uitkeringen en toeslagen die door de belastingbetaler moeten worden opgehoest. Het gekke is eigenlijk dat mensen die zich normaliter vanuit de ecologische, duurzame en klimaatactivistische van hun hardst laten horen, nu de stille trom slaan. Terwijl we weten dat mensen die in een Westerse samenleving ‘nieuwkomen’, een jaarlijks gemiddelde CO2-voetafdruk van 58 ton per jaar (!) krijgen, waar het daarvoor nagenoeg nihil was. Hypocriet, nietwaar?

Als dit alles voor korte termijn zou gelden en er binnen enkele jaren een productieve bijdrage verwacht mocht worden door deze groep gelukszoekers, zou bijna niemand zich daar echt druk om maken. Statistieken, onderzoeken en ervaringen wijzen echter altijd het tegendeel uit. Ze kosten vele tonnen voordat ze zelfredzaam zijn, en zelfs dan is het nog maar de vraag of dat zo blijft, als er überhaupt al een plus op de eindbalans komt te staan. Het wordt zelfs erger als je weet dat deze mensen statistisch gezien vele malen meer vandalisme alsook immateriële zaken zoals geluidsoverlast en zelfs verkeershinder veroorzaken, omdat ze de regels totaal niet kennen.

Wie is deze groep nieuwkomers die de toekomst voor ons donkerder kleuren, vraagt u zich af? Ik heb het uiteraard over baby’s. Het enige wat ze kunnen is nemen en er wordt van ons verwacht dat we ze alles geven. Niet alleen ben je moreel verwerpelijk als je daar vraagtekens bij zet, maar ook nog eens het onderwerp van een vragenvuur vol onbegrip als je niet meedoet met het productiecircus. Persoonlijk heb ik er twee in huis genomen, dus niemand kan mij betichten van vooringenomenheid of een dubbele moraal als ik kritiek uit op de mogelijke desastreuze gevolgen van deze instroom van initieel kansloze afhankelijken.

Dus laat ik het maar voor eens en altijd duidelijk maken, met het risico voor het gerecht te worden gesleept: Minder, minder, kinder!

Tut-tut-tut

De titel doet misschien vermoeden dat er nu een column volgt over tûterturken, die regelmatig het nieuws halen met hun irritante manier van het vieren van een bruiloft. Met name de verplaatsing tussen huwelijksvoltrekking en feestzaal in hun gedroomde huurauto’s doet bij menig verkeersdeelnemer het bloed koken. Maar daar hebben we een Nationale Politie voor, als ze het tenminste niet te druk hebben met bijvoorbeeld het opsporen van blokkeerfriezen die geacht worden hun DNA te delen met het OM. Over de onbegrijpelijke prioriteiten van de politie valt sowieso wel een column te schrijven. Dit stukkie gaat echter over de beTUTteling van de overheid die geen grenzen meer lijkt te kennen.

“Tut-tut-tut” verder lezen

Pardon?

Op de dag dat de blokkeerfriezen collectief weigeren hun DNA af te staan zit onze Tweede Kamer te debatteren over een akkoord dat ertoe leidt dat we nog lang niet af zijn van Rutte III. Even gloorde er hoop na de uitlatingen van onze *kuch* volgende minister-president Klaas “proefballon” Dijkhoff. Valse hoop uiteraard, want iedereen weet heus wel dat een regeerakkoord net zoiets is als een planning, namelijk niet meer dan een richtlijn die continu wordt bijgesteld aan de huidige realiteit. Stel je voor dat een regeerakkoord bindend zou zijn, dan zou de VVD zo maar iets van een visie vastgelegd hebben. En daar is Rutte fel op tegen. Het akkoord dat vandaag besproken wordt is het nieuwe kinderpardon dat geen kinderpardon mag heten.

“Pardon?” verder lezen

Communicatie als wapen

De komende tijd staat weer in het teken van propaganda en volksverlakkerij, want er komen weer verkiezingen mensen. Alle verkiezingen zijn belangrijk voor onze leiders, omdat we daarmee onze instemming herbevestigen van een beleid waar we grote vraagtekens bij zouden moeten zetten. Een patriot waarmee ik regelmatig van gedachten mag wisselen heeft een verzameling van stripjes gemaakt. Hij heeft mij gevraagd deze hier te delen. Het betreft een bundeling van cartoons voorzien van enkele zinnige opmerkingen. Ik zou zeggen delen.

“Communicatie als wapen” verder lezen