De leeuw gaat brullen!

We zijn weer aan het einde gekomen van een enerverend jaar. Tijd om eens terug te kijken en een moment van bezinning en relativering in te plannen. De economie draait weer op volle toeren, overigens niet dankzij maar ondanks het beleid van Rutte & co. In het verlengde van de aantrekkende economie komt ook de arbeidsmarkt weer op gang. De grootste uitdaging is om de negatieve effecten van The Race to the Bottom te overwinnen. De doelstelling moet zijn dat arbeid weer loont. Gratis personeel moet tot het verleden behoren. Een belangrijke stap dient gemaakt te worden door onze huidige bestuurders, namelijk het vereenvoudigen van de regels. En daar hebben we al een voorzet gegeven. Een belangrijke aanbeveling is het invoeren van een nieuw stelsel Sociale Zekerheid aangezien het huidige stelsel zijn uiterste houdbaarheidsdatum allang heeft bereikt. In samenwerking met politiek econoom Johan Horeman hebben we verschillende stelsels doorberekend en zijn we tot de conclusie gekomen dat het invoeren van NIT (Negative Income Tax) een stimulans zal geven aan de Nederlandse economie. De kloof tussen het product werklozen en de arbeidsmarkt waar wij grote vraagtekens bij plaatsen hebben we ook voor u onder het vergrootglas gelegd.

“De leeuw gaat brullen!” verder lezen

Het kerstmaal; Grachtengordel of periferie?

In aanloop naar de Kerstdagen, een van oudsher heidens feest dat in het teken staat van lekker eten en drinken, worden we overspoeld met tips om een heerlijk Kerstmaal op tafel te zetten. Uiteraard moet dat Kerstmaal wel voldoen aan de hoog verheven moraal van de Amsterdamse grachtengordel. Nu het Zwarte Pieten weer is afgelopen, vinden de moralisten van de grachtengordel het nodig om ons te bekeren tot het vegetarisme via onder andere hun mediakanaal de NPO. Gisteravond mocht de vleesgeworden Pierre Wind, zelfbenoemd topkok, ons laten zien dat een vegetarisch Kerstmaal het absolute hoogtepunt van genieten is. Size zéro presentatrice Brecht van Hulten, ook wel bekend als de lopende vegetarische röntgenfoto van Kassa, wist zelfs enthousiast te verkondigen dat een vegetarische visburger, zonder ook maar een spoortje vis uiteraard, bijna beter smaakte als een echte visburger. Knap voor een vegetariër die nooit vis eet en dus niet kan weten hoe een echte visburger hoort te smaken. Op de achtergrond een knapperend haardvuur op een grootbeeldscherm, de gezelligheid droop ervan af.

“Het kerstmaal; Grachtengordel of periferie?” verder lezen

Ontvoerd door John van den Heuvel

Het is alweer een paar jaar terug dat John van den Heuvel de zogenaamd criminele Rob van de Rhee opspoorde in Marbella. Als je eenmaal dusdanig in de media aan bod bent gekomen dan sta je zelfs bij onze fantastische rechtspraak toch wel met 2-0 achter. Reden voor van de Rhee om zijn kant van het verhaal eens op papier te zetten en het boek ‘Ontvoerd door John van den Heuvel’ uit te brengen. “Ontvoerd door John van den Heuvel” verder lezen

De Smaak Van Verbraak #86

Feest, vrijdagmiddag en na het feest van onze verloving en de daarna volgende kaping van de smaak door dictator Svennus is het weer tijd voor een ouderwetse smaak van Verbraak. Dus volg gedwee dan gaan we koken houzee!

Het zijn deze weken de donkere en gure dagen voor kerst en daar zit eigenlijk niemand op te wachten, dus gaan we deze week de guurheid bestrijden met een heerlijke verwarmende zuiderse creatie.

Dus daar gaan we weer, vergeet de wekelijkse beslommeringen, vergeet de Syrische slachtpartij in Maastricht, vergeet alle ophef, de politieke malheur en geniet!

Deze week dus een speciale creatie, heel wat werk maar zeer zeker de moeite waard want deze week gaan we een wonderbaarlijke cannelloni creatie op tafel toveren.

Hieronder ziet u enkele voorbeeldfoto’s maar onder de foto’s volgen enkele extra tips om het werkelijk onvergetelijk te maken.

Ingrediënten voor 4 personen en extra speciale geheimen van Verbraak:

Cannelloni Creatie:

● Pak cannelloni
● 3 blikjes tonijn
● 200 gram ricotta
● Halve citroen
● Cayennepeper
● 4 ansjovisjes
● 3 tenen knoflook
● 1 grote ui
● Handje kappertjes
● Handje kalamata olijven
● Blikje tomatenpuree
● Gedroogde oregano
● 4 trostomaten
● 1 fles passata
● 2 bollen mozzarella
● Grote zak spinazie
● Olijfolie
● Zout
● Peper

Het is dus eerst tijd om de supermarkt te plunderen want de ingrediëntenlijst is enorm maar laat je niet afschrikken hierdoor want de prijs valt uiteindelijk best mee en het is zo machtig dat je er met 4 personen 2 dagen vol van zit.

Nou, tijd om te beginnen. We beginnen met het maken van de vulling van de cannelloni. Laat de blikjes tonijn uitlekken, je kunt overigens prima de goedkoopste blikjes tonijn hiervoor gebruiken. Meng nu de uitgelekte tonijn met de ricotta en voeg cayennepeper naar smaak toe. Snij de ansjovisjes heel fijn en voeg deze samen met het sap van een halve citroen toe aan het geheel en roer het geheel goed door. Mocht het mengsel er nu nog te droog uitzien dan kun je altijd nog wat olijfolie toevoegen. Nu het mengsel klaar is is het tijd om de cannellonibuisje ermee te vullen, dit gaat het makkelijkst met een spuitzak maar kan ook iets arbeidsintensiever met een theelepeltje.

Nu het zwaarste werk gedaan is gaan we verder met fase twee, de saus. Voor deze goddelijke saus fruiten we eerst een in ringen gesneden ui aan in olijfolie, na een minuut of vier kan de geplette en fijngesneden knoflook erbij. Als de ui en knoflook glazig genoeg zijn bakken we de kappertjes en olijven een halve minuut mee. Daarna gaan de in blokjes gesneden trostomaten erbij, met een flinke snuf zout en peper plus behoorlijk wat oregano. Laat de tomaten nu een minuut of vijf op zacht vuur stoven en voeg daarna het blikje tomatenpuree toe. Dit geheel bakken we ook nog een minuut mee en dan kan de passata erbij en laten we de saus een kwartiertje pruttelen met de deksel erop.

Volgende fase en nee dit is nog niet de laatste fase. Pak alvast een grote ovenschaal, de grootste die je kunt vinden want dit wordt enorm! Wrijf de ovenschaal in met wat olijfolie en zet hem apart. Nu is het tijd om de spinazie te bereiden. Neem een pan met olijfolie en zet hem op middelhoog vuur. Prik nu een teentje knoflook op een vork, voeg een handje spinazie toe aan de pan en roer met de vork door de pan totdat de spinazie enigzins geslonken is en voeg dan wat nieuwe spinazie toe. Herhaal dit totdat de hele zak spinazie volledig geslonken is en hevel hem dan over naar de ovenschaal. Zorg dat de bodem van de ovenschaal volledig bedekt is en dan kunnen we nu eindelijk verder naar de laatste fase.

Mooi, we zijn er nu bijna. Tijd om deze geweldige creatie tot een legendarische voltooiing te brengen. Leg de gevulde cannelloni op het bedje van spinazie en voeg daarna de heerlijk pruttelende saus toe. Nu hoeven we alleen nog de mozzarella in plakjes te snijden en er bovenop te leggen, wat oregano er nog overheen strooien en hop 30 minuten de op 180 graden voorverwarmen oven In.

En na dertig minuten is het genieten, genieten van deze bovennatuurlijke cannelloni creatie!

Krimp is de nieuwe groei.

Als we onze politici mogen geloven staan we de komende decennia voor een grote uitdaging met verregaande gevolgen, namelijk krimp. De verregaande gevolgen treffen overigens met name de periferie, zeg maar alle gebieden buiten de Randstad. Nou is krimp natuurlijk alleen maar te meten als je een ijkpunt hebt, immers zonder ijkpunt heb je geen vergelijking. En daar begint de schoen al een beetje te wringen. Onze politiek neemt als ijkpunt namelijk het jaar 2017. Op zich best te begrijpen omdat beleid gemaakt wordt voor de toekomst. Echter, een vergelijking met het verleden geeft een compleet ander beeld. Vervolgens is het belangrijk welke krimp we nader bestuderen. Kijken we naar de demografische krimp, krimp van de beroepsbevolking of bijvoorbeeld economische krimp. En dat gaan we nu zelf ook eens doen.

“Krimp is de nieuwe groei.” verder lezen

De Smaak van Svennus – Lul met Wijn

Deze week is uw oude vertrouwde ‘De Smaak van Verbraak‘ geannexeerd door mij, uw favoriete Twitterdictator @SvensTweet. Verbraak verkeert momenteel nog in de zevende hemel na de verloving met zijn Amber, en dat betekent dat ik de kans pak om één van mijn favoriete recepten met jullie, het plebs, te delen. Het is een variant op coq au vin, de oermoeder van de Franse keuken. Maar dan lekkerder. Ik heb het gerecht dan ook naar mezelf vernoemd: Lul met Wijn!

Laten we beginnen om de ingrediënten eens op te sommen. Bijna alles is gewoon bij je lokale Lidl te koop voor weinig, het is redelijk eenvoudig om te maken en je kunt er meerdere dagen van vreten. Er is dus geen enkel excuus om dit culinaire hoogstandje niet eens zelf te proberen. Daar gaan we.

– Twee uitjes
– 250 gram bacon (of ontbijtspek; als het maar haram is)
– 60 ml zonnebloemolie
– 5 teentjes knoflook (of minder, als je een mietje bent)
– Twee grote kippendijen, vier kippenpoten (of een variatie hierop)
– 250 gram paddenstoelen, bij voorkeur champignons
– Een snuf tijm en peterselie
– Een liter Riesling, of een andere witte wijn die je goed te hachelen vindt
– 200 ml. slagroom. Ja. Slagroom ja.
– Drie aardappels, normale grootte
– Een snuf zout en peper
– Turks brood, liefst met dubbel paspoort

Voor de roux:
– 60 gram boter
– 60 gram bloem
– Geen gram meer of minder van bovenstaande. Niet eigenwijs doen.

Alles in huis? Mooi. Gas op dat hok.

Stap 1:
Open de fles wijn en schenk een glas in. Gelieve deze in één keer achterover te hakken. Prepareer je shit.


 

Stap 2:
Snij, hak, pers, en brunoise de hele tyfusbende. Vooral de aardappeltjes. Maak die fuckers mini.


 

Stap 3:
Flikker de kip in een hete, bij voorkeur gietijzeren pan, met dampende olie. Vergeet niet die rommel eerst door de zout en peper te jassen. Bak totdat de kip net zo geelbruin is als de huid van Jeroen Pauw.


 

Stap 4:
Donder die kip in een andere bak en dump het vet in de gootsteen. Pak de ui en de bacon en smijt deze in de hete pan. Bak totdat de ui net zo transparant als GroenLinks wordt en het vet bijna uit de bacon is. Knoflook er in rammen en roeren alsof het stinkt.


 

Stap 5:
Champignons. Tijm. Peterselie. Vijf minuten gas er op. De hele bende er weer uit halen.


 

Stap 6 – de roux:
Effe je best doen hier. Kwak de boter in de pan. Maakt niet uit of er nog wat meuk van het bakken in zit. Als dit gesmolten is, de bloem er langzaam bij strooien en rammen met je klopper totdat je een dikkige pasta krijgt. Twee minuutjes half vlammen zodat de bloem niet meer rauw is.


 

Stap 7:
Lazer de champignons, ui, bacon-bende er in en giet er een halve liter wijn bij. Stop de rest van de inhoud van de fles in je mond. Er mag geslikt worden, maar doe dat wel tijdens het roeren. Echt. Goed roeren. Er ontstaat een soort dikke soep. Indien niet, dan heb je gefaald en hou je het in het vervolg maar lekker bij spaghetti of zo.


 

Stap 8:
Doe de kleine aardappelblokjes in de derrie en roer goed door. Dan de kip er tussen drukken. De verhouding vochtige zooi en kippenvlees moet precies genoeg zijn om de stukken gevogeltekarkas net onder te dompelen. Fik er onder en aan de kook brengen. Dan vuur op laag, deksel er driekwart op en af en toe roeren. (Er kan namelijk een laagje bloem aanbranden aan de pan. Wees dit voor door goed en regelmatig te roeren.)


 

Stap 9:
Als na ongeveer 20 tot 30 minuten het vlees van de botten druipt, kun je de die uit de pan halen. Kwak nu de slagroom er door en roer goed. Paar minuutjes doorkoken en peterselie er bovenop flikkeren als je indruk op jezelf wil maken. Qua smaak dient dit namelijk geen enkel aanvullend doel. Doet het bijna nooit.


 

Stap 10:
Haal je Turkse brood uit de oven. Nee, ik heb niet eerder genoemd dat je dat in de oven moest doen. Maar als je nog niet snapt dat als er tussen de ingrediënten staat dat je een Turks brood moet hebben en dit niet uit eigen beweging gaat afbakken, verdien je het ook niet. Nou. Hup. De rest van de bende op tafel en knagen maar. Geniet van de Lul met Wijn!


 

De Smaak Van Verbraak #85

Vanavond vieren we het leven, vanavond vieren we de liefde. Vanavond is het feest, verlovingsfeest, 24 uur verloofd met mijn allermooiste en bij vlagen lieve Amber. En dat vieren we met een geweldig Plateau Fruits de mer bij restaurant ‘O in Maastricht.

Dus proost en leve de liefde, die overwint namelijk alles!

Van reïntegratie naar employability

In aanloop naar de Tweede-Kamer-verkiezingen werden we overspoeld met juichverhalen over een aantrekkende economie en in het verlengde daarvan een aantrekkende arbeidsmarkt (hierover binnenkort meer). Een goede zaak uiteraard, zeker aangezien de meeste Nederlanders de gevolgen van de crisis nog dagelijks in hun portemonnee voelen. Het kabinet Rutte III sorteert inmiddels stevig voor op het herstel van uw koopkracht. Diverse maatregelen lijken er voor te zorgen dat uw toegenomen koopkracht de financiële huishouding van de Staat der Nederlanden en/of de Europese Unie op orde gaat brengen. Met name de energiebelasting, toename van de kosten van de zorg en de verhoging van de lage BTW merkt u direct in uw huishoudbudget. Na het zuur van Balkenende kregen we dus het bitterzuur van Rutte I en II. De marketingmachine Rutte III probeert u nu zoetzuur te verkopen met een pH-waarde 2. In de chemie staat deze pH-waarde ongeveer voor de zuurwaarde van uw maagzuur met het verschil dat Rennies deze keer geen remedie bieden. De komende jaren zullen oprispingen vanuit uw slokdarm regelmatig uw mondgevoel verstoren. En het smaakt niet naar zoetzuur.

Op het moment dat economisch herstel optreedt en de vraag naar gekwalificeerd personeel toeneemt, bloeit de creativiteit van de arbeidsbemiddelaars met in hun kielzog de reïntegratiecoaches weer op.  Een stevige lobby is inmiddels begonnen. De arbeidsbemiddelaars gaan drukke tijden tegemoet. De aanvragen voor nieuwe gekwalificeerde medewerkers stromen binnen. Het aantal openstaande vacatures neemt dagelijks toe. Arbeidsbemiddelaars zijn dan ook dagelijks op zoek naar gemotiveerde en gekwalificeerde mensen. Toch is er iets veranderd in de arbeidsmarkt en met name aan aanbodzijde. In de jaren 90 was er sprake van een daadwerkelijk tekort aan mensen en een overschot aan vacatures. Na 2000, de eerste crisis,  draaide de situatie zich om. Een groeiend aanbod van mensen en geen vacatures. En toen kregen we de grote crisis met dank aan de financiële sector, met name de banken. De gevolgen kennen we. Inmiddels komen we uit de crisis en hebben we te maken met een groot aanbod beschikbare mensen en een snel groeiend aantal vacatures. Een ideale situatie zo op het eerste oog.

Als we de media mogen geloven betreft het echter met name openstaande vacatures. Blijkbaar zijn er geen geschikte mensen meer te vinden, hoewel het aanbod hoger dan ooit is. Al die mensen die tijdens de crisisjaren hun werk hebben verloren voldoen ineens niet meer aan de kwalificaties die nu gesteld worden. Vreemd, aangezien de meeste vacatures normaal uitvoerend werk behelst in sectoren waar werkzoekenden van nu in het verleden actief waren, zie onderstaande tabellen (bron; UWV arbeidsmarktprognose 2016-2017).

En dat is waar de reïntegratiesector zichzelf een rol toedicht. De afgelopen periode heeft deze sector alle registers opengetrokken. Via diverse media worden de oplossingen aangedragen; motivatiecursussen (Pauw-rugby), import gekwalificeerd personeel (Randstad), omscholing (Wilthage), bijscholing en nascholing. Wat de sector echter niet vermeld is dat “resultaten uit het verleden, geen garantie voor de toekomst zijn”. En dat is logisch, immers de sector blonk in het verleden niet uit in resultaat. Algemeen mogen we ons afvragen of de resultaten wel opwogen tegen de kosten en of dit in de huidige veranderde arbeidsmarkt opnieuw moet leiden tot een miljardeninvestering in deze sector.

Om tot een nieuwe effectieve aanpak te komen dienen we eerst de veranderende arbeidsmarkt nader te bestuderen. Wat zijn de oorzaken van de mismatch waar we nu mee te maken hebben. Allereerst hebben we te maken met vergrijzing en ontgroening. Dit kan echter niet de hoofdreden zijn, immers we tellen nog steeds 1,6 miljoen werkzoekenden. Wel hebben we te maken met een kennisdrain, het huidige onderwijs is qua niveau niet meer te vergelijken met het onderwijs uit de vorige eeuw. Met name het praktijkonderwijs is hierbij een zorgenkindje. Mocht u twijfelen, bezoek dan eens een ROC bij u in de buurt en verbaas u met name over de retro inrichting van de praktijklokalen. Vervolgens hebben we te maken met een toenemende vraag naar hoger opgeleiden. Werkgevers dienen zich af te vragen of ze niet op zoek zijn naar het schaap met de vijf poten (overgekwalificeerd personeel), terwijl het vaak om eenvoudige banen gaat. Ook hebben we te maken met de gevolgen van de invoering van o.a. de WWZ. Werkgevers doen aan risico-analyses en damage-control en kiezen daardoor vaker voor een flexibele invulling van hun personeelsbestand. Met name de doorbetaling bij ziekte en alle aanverwante verplichtingen spelen hierin een belangrijke rol en staan in geen verhouding tot de rest van de wereld. De belangrijkste reden is echter The race tot the bottom. Arbeid is de grootste kostenpost voor een ondernemer. Goedkope arbeid leidt uiteraard tot een kostenbesparing en een versterking van de concurrentiepositie.

Met dit in het achterhoofd kunnen we langzamerhand gaan toewerken naar oplossingen. Oplossingen die tot doel hebben dat de gevolgen van het economische herstel niet alleen in de zakken van de grootgraaiende neoliberalen verdwijnt, maar ook daadwerkelijk zichtbaar wordt in uw portemonnee. En daarbij is de politiek het eerst aan zet. De kosten voor arbeid dienen te dalen, met andere woorden arbeid dient minder zwaar belast te worden. Dit is slechts te realiseren als we onder ogen durven te zien dat onze te dure en complexe Sociale Zekerheid aan een reset toe is. In de reeks Sociale Zekerheid onder de loep sorteren we hierop voor met de berekeningen van een nieuw stelsel. Onze conclusie is dat we toe moeten werken naar een systeem op basis van NIT (Negative Income Tax). In het verlengde daarvan moet de WWZ zo snel mogelijk teruggedraaid worden. De arbeidsmarkt is toe aan een simplificatie. Basisuitgangspunt moet zijn dat werken loont en terugvallen op een uitkering een vangnet der beschaving is. Alle vormen van gratis personeel dienen per direct te worden afgeschaft. Stop The race to the bottom.

De volgende stap is terug naar een stukje realisme. De arbeidsmarkt is namelijk een dynamisch geheel waar jaarlijks vele verschuivingen plaatsvinden en die nog steeds geen plaats biedt voor iedereen. Dit wil dus niet zeggen dat mensen niet participeren, ze zijn even in between jobs. Werkgevers klagen over te weinig gekwalificeerd personeel. Wel, het is tijd om de eisen bij te stellen en de gevolgen van ons onderwijs onder ogen te zien. Een maatschappij met een arbeidsmarkt met meer dan 40% hoger opgeleiden is een utopie tenzij we nog verder devalueren en afgestudeerden met een MBO 4 alsnog hoger opgeleid gaan noemen. Werkgevers dienen zich ook te realiseren dat pas afgestudeerden niet naadloos aansluiten bij hun behoefte. Het onderwijs kan de snelle veranderingen in het bedrijfsleven niet meer volgen. Het gaat hierbij overigens niet om de theoretische kennis, maar met name om de benodigde investeringen in up to date praktijklokalen. De enige oplossing is samenwerken. En samenwerken kan door een verdere invoering van het Gildesysteem, zeg maar de combinatie van leren en werken. Tijd dus om de oude samenwerkingsverbanden nieuw leven in te blazen. Een mooi voorbeeld hiervan zien we in Makkum, waar een groep samenwerkende bedrijven middenin de crisis een bedrijfsschool begon die inmiddels aan de volgende fase toe is.

Als we de arbeidsmarkt, met name de wetgeving, versimpeld hebben, zodat de doorstroom op gang komt en werkgevers bereid zijn om samen met het onderwijs de aansluiting op de arbeidsmarkt in te vullen komen we bij the missing link, de reïntegratiecoach. We hebben al gesteld dat mensen in between jobs zitten, aangezien er ten eerste niet genoeg werk is voor iedereen en ten tweede de huidige markt vraagt om voortdurende ontwikkeling vanwege de snelle veranderingen op de arbeidsmarkt. Als mensen zich ontwikkelen zullen ze automatisch stappen maken in hun carrière. Deskundigen hebben daar een mooi woord voor bedacht, namelijk employability oftewel loopbaanbegeleiding. Laten we de reïntegratiecoaches van weleer omscholen tot employabilitycoaches. Zij kunnen dan de verbindende schakel vormen tussen werkgever, werknemer, opleidingsfondsen en onderwijs. Het zou overigens wenselijk zijn als dit een wettelijke taak zou worden van de vakbonden, zij zijn immers onafhankelijk. Binnen de sector employabilty dient er ook aandacht te komen voor specialismen. Met name de doelgroepen 50+ en arbeidsgehandicapten vragen een eigen aanpak. De politiek dient overigens de nieuwe regeling waarbij loonkostensubsidie is omgezet naar loondispensatie met als gevolg werken onder het minimumloon zo snel mogelijk terug te draaien.

Is het een droom of zal Rutte III daadwerkelijk inspelen op een nieuwe ‘inclusieve’ economie met een dynamische ‘inclusieve’ arbeidsmarkt, bij voorkeur gebouwd op een stevig fundament Sociale Zekerheid conform NIT? En gaan werkgevers echt samenwerken met het onderwijs onder de bezielde leiding van de nieuwe sector employability? Laten we het hopen, want het huidige systeem werkt verlammend en is vastgelopen.

De Smaak van Verbraak #84

Vrijdagmiddag, na de legendarische frikandellensmoothie van verleden week gaan we nu weer op normale voet verder. Dus kom snel mee de keuken van Verbraak in om te genieten van een overheerlijke nieuwe smaak van Verbraak.

Het was deze week de week van de slag om Dokkum, de slag die werd gewonnen door de onverzettelijke noeste Friese snelwegbezetters. Het was echter een pyrrusoverwinning naar mijn niet zo bescheiden mening want de intocht mocht dan wel gered zijn, de zwarte Piet oorlog laaide in al zijn felheid op. De hele week buitelden opiniemakers op Internet over elkaar heen en je kon geen talkshow aanzetten of het ging hier over.

En dat is Verbraak helemaal beu, dus tijd om vrede te sluiten en dat gaan we pogen met het ultieme middel. Een gezamenlijke maaltijd, een multiculturele maaltijd!

Dus daar gaan we weer, vergeet de wekelijkse beslommeringen, vergeet alle ophef, de politieke malheur en geniet!

Vanavond dus een heerlijke doch kinderlijk eenvoudige maaltijd met producten uit meerdere windstreken. Vanavond Köfte met oer-Hollandse rode kool.

Hieronder ziet u enkele voorbeeldfoto’s maar onder de foto’s volgen enkele extra tips om het werkelijk onvergetelijk te maken.

Ingrediënten voor 4 personen en extra speciale geheimen van Verbraak:

Kinderlijk eenvoudige Köfte:

● 500 gram lamsgehakt
● Pitabroodjes
● 4 flinke theelepels harissa
● 400 gram gesneden rode kool
● Rode wijn azijn
● Turkse yoghurt
● Olijfolie

Aangezien er uiteraard geen filmje is van dit multiculturele maaltje zal ik hieronder kort en bondig uitleggen hoe dit kinderlijk eenvoudig binnen een kwartier op tafel staat.

Laten we beginnen, meng als eerste het gehakt met de harissa en vorm er köftes van zoals je op de voorbeeldfoto kan zien. Zet de köftes nu even weg in de koelkast om op te stijven en dan kunnen we verder met de rode kool. Snij de kool flinterdun of koop het voorgesneden als je helemaal van gemak houd. Nu is het tijd om de rode kool te mengen met een paar eetlepels rode wijn azijn, het mengen doen we met de handen en knijp er ook een beetje in.

Dan zijn we nu al heel hard op weg want we hoeven alleen nog de köftes in 6 minuten te bakken in een grillpan. Dus hup olijfolie in de pan en vol het vuur eronder en ondertussen gooi je ook nog even de pitabroodjes in de oven die zijn na 4 minuten op 180 graden perfect.

Tijd om de borden op te maken, nog een lekkere lepel Turkse yoghurt erbij en tijd om te verbroederen.

Vergeet zwarte piet, laat het drammen stoppen en laat ons samenkomen, samenkomen met deze kinderlijk eenvoudige köfte!

Knock out voor Kick Out Zwarte Piet?

Vandaag vieren we de intocht van Sinterklaas in Nederland. Van oudsher een feestje voor jong en oud, echter de laatste jaren regelmatig verstoord door een kleine groep activisten. De organisatie ligt in handen van een kleine groep mensen die Zwarte Piet als symbool van racisme en slavernij willen zien. Het meest vreemde aan deze discussie is dat deze groep racisme en slavernij ziet als een probleem tussen de dader, de grote boze witte man, en het slachtoffer, de zielige minderwaardige zwarte man. De geschiedenis leert ons echter dat slavernij en racisme, rassenongelijkheid, van alle tijden zijn en dat alle rassen zowel dader als slachtoffer zijn of zijn geweest, zoals Jörgen Raymann mocht ontdekken toen hij meedeed aan het programma Verborgen verleden. Het zwart-wit denken van een organisatie als Stop Blackface, die opriep tot een vreedzame demonstratie onder de noemer Kick Out Zwarte Piet,  werkt dan ook averechts en onnodig polariserend. Immers, waar we collectief, ongeacht huidskleur en afkomst, zouden moeten strijden tegen racisme en slavernij, is het hun gelukt om er een strijd van te maken tussen de negroïde medemens versus de blanke medemens.

“Knock out voor Kick Out Zwarte Piet?” verder lezen